Padavan öldü.

Beni sev ya da sevme.Önemli olan burda benim sana nekadar değer verdiğimdir öncelikle.Çünkü değersizliğinde su üstüne çıkan yosunlu pislikleri sana göstermiş olsaydım,kendinden nasıl tiksinirdin.

Üzülmeni istemem balım.Sen üz ama ben seni üzmem.Sana kıyamadığımdan değil;en az bir balığın can çekişmesine nekadar acıyorsa içim sen üzülürken bir okadar acı hissediyorum.Doğa adına insanlık adını söylesene Allah aşkına kuzum, bu da neyin nesi böyle ?

Yüzünü gördüğümdeki yüz ifademe hiç rastgeldin mi bilmem ama ben geçen gün yolda gördüm ben atipatikti.Tanımamazlıktan geldi geçti gitti yanımdan,beni bile...

Uzun uzadıya hep sana laf ebeliği yapmak istedim ama annem beni popstar doğurduğundan ebem şarkı söylemiş ben doğarken.Kelime haznesi kısıtlı o yüzden.

-"Vajina !"
-"Yes ofkors may leydi marmelat"

Bana baktığında gördüklerini hiç merak etmiyorum çünkü aynada kendimi gördüğümden çok farklı şeyler gördüğünü biliyorum.

Bak mesela farkları MADDELİYİM Mİ SANA ? :
1)Saçım başım dağınık aynen uğradığım tecavüzden kalma görüntü gibi.

2)Burun deliklerim kocaman çünkü az önce beynime sondaj yaptılar oksijyen gitti.Başım dönüyor normal midir ?

3)Gözlerimin altında ağırlık hissediyorum aynı annemin marketten döndüğünde elinde olan torbalar gibi.Dolu dolu.Ne istediğin varsa almışım işte.Daha benden nedir istediğin?Limon suyu !

4)Dudaklarımda 4-5 tane çatlak gördüm.Seni öptükten sonra o ıslaklığı hissediğim derken çıktığım ayazı hissetmemişim,kusura bakma.

5)Elmacık kemiklerimde bir ağırlık hissediyorum.Sevme bir daha yüzümü.Zehirli deniz anası gibisin.Yumuşak ama baş belası.

6)Omuzlarım dik,belimde bir ağrı.Saatler önce gördüğüm çin işkencesinden olsa gerek.Sevsemde sevmesemde katlandım.Umrumda değil duyduğum acı.Severim bilirsin.

Ondan aşağısı sana inat sapa sağlamlar.En çok bacak aramı severdin.Oraya ne oldu biliyor musun ?Anlatsam ağlarsın diye korkuyorum.

Ama yinede korkma beynimin bacak arasından daha namuslu...

O yüzden beni sev yada sevme.Umrumda değil.Beynimin ırzına geçtin.Ağzımı açıp tek laf etmek istedim ama baktım Padavan ölmüş.Kuyruk koltukta kalmış.Yanımda Cem Yılmaz.Zenci şeyi diyor.

Beynimin namusu.Siktir git başımdan.

Telaffuzun zor senin. O yüzden sevemedim.

Telaffuzun zor senin.Adını söylerken ağzımın aldığı şekli sevmiyorum öncelikle.Adınla beraber gelen hatıralardan da bir okadar nefret eder buluyorum kendimi.

Tam harfleri kestiremiyorum ama hiç beyenmediğim bir tadları var; zira alfabedki en yumuşak harf kadar severdim bir zamanlar seni.Sesini,adını,telaffuz

unu..

Artık baş parmağımla işaret parmağımı "minik" anlamını veren işaretler yaparken buluyorum kendimi.Tam o sırada aklıma saçma sapan dialoglar geliyor ki minik oluyor yuvarlak.Ortada derin sessizlik ve hiçlik adeta.

Saçma sapan bulduklarımıza gülmemizide hiç katmıyorum.Nasıl tiksniniyorum nasıl onlardan.

Tıpki en güzel rujumu,kırmızı rujumu sürdüğümde nescafe bardağının kenarında izinin çıkmayışını gördüğümdeki sinir bozukluğunu yaşıyorum hatırladığımda.Ya da şuan ki gibi harflere tam basamamayı yaşıyorum.

Harfleri eskisi kadar sevmiyorum artık.Hepsinin muhteşm ekşiliği yerine baygınlık veren şekere bıraktı.
Bugünlerde şekersizim.

Gel gelelim telaffuzun zor senin.O yüzden sevemedim.

Birinin gelip ...

Birinin gelip,”Ne yapıyorsun?Anladın mı?” demesini bekliyorum resmen.Anlamadım ki.İnsanlar yanımdan gelip geçerken de anlamıyorum.Yüzlerce insan tanımak birşeyi değiştirmiyor.Sen sadece birden fazla insan tanıyorsun.Sonra başına benzer bir şey geldiğinde de “Evet ozamanda böyle olmuştu.” diyorsun.Zaman,yer,insan,ı

rk ve cinsiyet farklı ama sana anımsattığı şey yinede aynı.Sen herşeyi dejavu misali tekrar tekrar yaşıyorsun.Bir günden bir günede şikayet etmiyorsun çünkü kimi zaman bundan minnet,kimi zaman haz duyuyorsun.Kimi zamanda tecrübe olduğuna inandırıyorsun kendini.

Oysaki herşey daha farklı.Giriş gelişme sonuç kardeşim elinde sonunda.Herşey farklı sen sadece görmek istediğini görerek tekrar tekrar yaşamak istercesine içindeki kelebeklere son vermek adına yaşıyorsun işte.Tekrardan aşık olup,tekrardan ağlayıp,tekrardan yemek yiyp,tekrardan sıçıp işiyorsun sonuçta.Zaten hergün her işi tekrardan yapıyorsun.Nefes alıyorsun.

İnsanlar sana geliyor anlatıyor,gözlerinin içine baka baka dinliyorsun.Bazen senden çözüm bekliyorlar bazen sadece dinlemeni.Sen anlatıyorsun,senin dışında her yere bakılıyor ve gerekli gereksiz anlattıkların bölünüyor.Sorgulamadan seviyorsun,bağrına böğrüne gömçürüyorsun.Tek bir yanlışta ise tekmeyi yiyorsun.

Herşeyden önce senin için arkadaşların geliyor.Seni sadece samimi dinlediği için canını vericek duruma geliyorsun.Lise bitimine kadar bu böyle.Sonra öğreniyorsunki herkez senin gibi gelmemiş bugünlere.Sömürülerek,sömürerek.Sende başlıyorsun bu sefer ortam çocuğu olmaya.Onlar yaşarken sende yaşıyorsun işte.Arada bir farkın,artın yada eksin olmuyor.Çünkü gerek duymuyorsun.Amip misali bir şey yapmadan üniversiteyi okuyorsun,aileden geçiniyorsun.Sonra bir kısmet bulup nasipse evleniyorsun.Hadi bu sefer çocuklarında öyle yaşıyor.

O güne kadar tabiri caizse,Her gece yeni krallıklar kurup,krallarını da öldürüyorsun.

Tıkandım.

Yoruldum.

Yontulmaya hazır bir odun gibiyim.

Ben sensizde iyiyim güzelim.jkfgskdlgfsdkgjfsdklfgslkdgjfskldfgjsdflkgsj

-Çok eski bir yazı.-